منصور بنی مجیدی

                            منصور بنی مجیدی و احمد شاملو

                           منصور بنی مجیدی و رضا براهنی

* بقیه عکس ها در ادامه ی مطلب ببینید. 

تعريف يا تعبير

بسيارى از منتقدان معتقدند كه شعر يك مفهوم كلى است. به همين منظور نمى توان يك تعريف مشخص از شعر ارائه داد، البته شاخصه هاى شعر در هر دوره  زبانى متفاوت است و هر يك از افراد بر همين منوال تعريف خود را از شعر داده اند كه البته به خاطر تفاوت هاى ديدگاهى در شاعران، نويسندگان و منتقدان متفاوت است.اما در واقع شعر در دنياى امروز «رفتارى» است آگاهانه كه به تعداد آنان كه رفت و آمد مى كنند تعبير دارد؛ واكنشى سريع و نوعى صريح كه مى تواند حاصل آمده از گذار پرحجم ما - داشته هاى ذاتى و داشته هاى اكتسابى _ باشد كه در شرايطى خاص _ از آن جهت كه تنها براى ما فراهم آمده است _ نمودى نسبى و مقطعى بيابد.

 به: پرهام شهرجردی

ادبیات وطنی، علی عبدالرضایی و سرقتی دیگر

 مهدی مرادی

«در کوچه باد می آید» جنگی است درباره ی ادبیات از بخش ویژه ی فروغ فرخزاد گرفته تا آثاری از علی باباچاهی، روح الله مهدی پور عمرانی، بهمن ساکی، کوروش کرم پور، علی عبدالرضایی، مهرداد فلاح، محمد هدایت، خودم و دیگران .«در کوچه باد می آید» به کوشش بهروز جلالی و نشر روزگار در فروردین 1380 منتشر شده است. شاید پرداختن به کسی که از شیوع «علی نویسی»در شعر معاصر سخن می راند اما به واقع مروج «کپی نویسی» و سرقت ادبی و شیادی فرهنگی است در نظر اول اتلاف وقت به نظر بیاید اما اگر به یاد بیاوریم که نامبرده یعنی علی عبدالرضایی ریزه خوارانی در ایران دارد که زیر علم او سینه می زنند آن گاه واکردنِ مشت متقلب واجب خواهد آمد.

عبدالرضایی در گفت و گو با «در کوچه باد می آید» به بحثی می پردازد که رونویسی از «فرهنگ اصطلاحات نقد ادبی» نوشته ی دکتر بهرام مقدادی استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران است. این کتاب را شرکت انتشاراتی فکر روز در ۱۳۷۸ یعنی دو سال پیشتر از «در کوچه باد می آید» منتشر نموده است.

بله! ادبیات وطنی سارقان پرکاری دارد. به ویژه دهه هفتادی ها. مثل آن آقا که عنوانِ مجموعه شعرش را از منظومه ی «مسافر» سپهری کش رفته و حاضر نیست برای شاعر فقید فاتحه ای بخواند. شرم آور است.چند پرنده مانده به مرگ؟ عبدالرضایی نیز وقتی قرار است به سؤالات مصاحبه کننده پاسخ بدهد از گفته های مقدادی کپی برداری می کند بی آن که به منبع اشاره کند ادبیات ایران مفت باز نیست و فریب کاران را از در می راند. ضرب المثل دیگ به دیگ می گوید روسیاه آن جا مصداق پیدا می کند که عبدالرضایی درباره ی براهنی اظهارنظر می کند: «براهنی از معدود کسانی است که حق بزرگی به گردن تحلیل و نقد ادبی دارد اما گاهی مباحثی را بدون اشاره به منبع به نام خودش منتشر کرده است.»

عیناً حرف های عبدالرضایی را از «در کوچه باد می آید» و اصل آن را از «فرهنگ اصطلاحات نقد ادبی» نقل می کنم تا با مفهوم کپی برابر اصل آشنا شوید:

خالد حیسنی در سال 1965 میلادی در کابل به دنیا آمده است. در افغانستانی که وابستگی های قومی بیش از شهر محل تولد اهمیت دارد، وی از تبار قزلباش محسوب می شود. پدرش در کار سیاست و مادرش در کابل بود. در سال 1976 با مامورتی که از سوی وزارت خارجه به پدر وی می دهند خالد به همراه خانواده به پاریس می رود و پس از پایان ماموریت سه ساله مجدداً به افغانستان بر می گردند. اما این افغانستان ، افغانستان کمونیست، دیگر جایی نبود که خالد به خاطر داشت و از این رو در سال 1980 خانواده ی خالد به آمریکا مهاجرت می کنند.

                                                 * به شاهین شالچی

پشت دستم را داغ کرده ام

به هیچ صدایی گوش نسپارم

زهر عشق چشیده ام . . .

دروغ شنیده ام         دروغ

ریا  دیده ام               ریا

کار کردم و ماه را به پای شکلات گلاسه ریختم

چقدر؟

عصبی ام می کنی وقتی می بینم

قلب ات برای ابرهایی می تپد

که وفادار هیچ دره ای نیستند

بالا بروی

پایین بیایی

هیچ قصه ای راست نیست

و هیچ کلاغی به خانه نمی رسد.

کمی سر سلامتی به من بدهید
برای درمانم
برای درماندگی ام
یک مقدار دردسر لازم دارم
لازم نیست زخم زبانتان را پنهان کنید از من
می خواهم همه رشته ها را امتحان کنم
فعلا که چون پنبه کهنه لحاف
تکانده می شوم
همه جا رفتار همیشگی ام نه چندان گوناگون است
اما میل عقب نشینی
از این مرگ گونگی را ندارم
روی دار فرش و نخ ریسی شماها نشسته ام
به گمانم برای جمعی
مطلوب خاطره شده ام
امروز می خواهم به خود برگردم
این پل های خاموش نیمه ویرانند
و من مسافر مهجورش که با کیف و کفش عوضی
به لبه پرتگاهی پرسه می زنم
این چیست که مرا تعقیب می کند
من خود
سال هاست شن و ماسه های ساحل را به حرف می کشم
تاخزر موج به موج
به ویرانی خانه ام نقشه نکشد.

* به نقل از روزنامه ی کارگزاران ۱۳- اردیبهشت- ۸۶

« دلم می خواست به تو می گفتم که این راه را نرو – اما از تو گذشته، خودت را چنان آلوده­ی شعر کرده­ای و پل­ها را پشت سر خود شکست­ای که دیگر نمی­توانم به تو  این حرف را بزنم »( نیما یوشیج)

اولین مجموعه شعر نصرت رحمانی «کوچ» در فضای شکست سال 32 منتشر شد و بازتاب گسترده­ای به خاطر شعرها و مقدمه­ی نیما در ابتدای کتاب داشت.

در مجموعه «کوچ»، رحمانی به نوعی سخنگو و سمبل سالی شکست خورد بود اما با توجه به فضای آن سال­ها این جسارت را داشت تا اعتراض کند .

نصرت خود در این باره می­گوید:« یکی از دلایلی که من با اولین کتابم «کوچ» آن طور مشهور شدم، این بود که «کوچ» بیان برهنه، اما هنری و شعری شکست بود.

از دید شاعری طاغی که با روحیه­ای عصیانگر و شورشی، مرثیه شکست آرمان­هایش را می­سرود، برایش پذیرفتن این یأس دشوار بود و ... »

دوستان شاعر و نویسنده ی عزیز

 منصور بنی مجیدی شاعر معاصر  آستارایی در

بیمارستان مدائن تهران بستری است و اوضاع و احوال مساعدی ندارد .

برایش دعا کنید .

شعری از منصور بنی مجیدی

با عشق­هاي اجاره اي !

ـ چتر اين داستان ـ  براي عشق و عاشقي ـ

هزار و يك سوراخ سنبه دارد ....

اينجا، پشنگه هايِ باران

هي خيس مي­كند آبروي شهر­ياران را

و هيچ شهرزادي هم

بخوديِ خود، كبك دَري نيست ....

ـ  اما خودمانيم ديگر برف، شاعرانه نمي­بارد!

و سهم تو از عاشقي ....

سرنوشت پيچيده­اي دارد

ـ اينكه از بالا خانه­ي اجاره­اي مي­ريزد

بوي گندِ سيبِ بي­جاذبه است!؟

شَتَكِ اين برودَت

نه از برايِ دست گرمي عقده­هاست

شايد اين ...

شيونِ شاديِ خلايق است

خفن در خفن!؟

ـ كه چشمِ هم چشمي

    چشمانِ ما را

به كلي كور كرده است!؟...

* به نقل از نشریه ویژه فرهنگ هنر ادبیات گیله وا خانه ی فرهنگ گیلان - نوروز ۸۶

به سردبیری علی رضا پنجه ای

*دختر خانمی که فکر می­کرد شاعران، عشق افلاطونی دارند و آدم­هایی ماورایی­اند. به بهانه­ی یادگیری شعر، و مطرح شدن، فریب می­خورد و در 14 سالگی زن می­شود!

*همین آقای فلاح پیش تر در مصاحبه ی روزنامه­ی ایران، تاریخ شعر را 1400 ساله دانسته بودند! فلاح و عبدالرضایی در عصر پنج شنبه، هم با هم از ادبیات معاصر حرف می­زنند که چه گونه به شعر دهه هشتاد شکل بدهند!

*پگاه احمدی می گوید: « من به نروژ دعوت شدم که سخنرانی کنم. خبرش را کار می­کنی؟»

*می­گویم:« شنیده­ام از انگلستان برای رزا جمالی و انصاری فر و ... دعوت نامه آمده است که بروند درباره­ی شعر معاصر سخنرانی کنند»

* خدایا! اعضای مافیای شعری را اگر قابل هدایت هستند، هدایت شان کن، اگر نیستند...

تو

به هيچ رسيده اي        به پوچ

كوچ كرده­اي

از خودت تا يكي كه فقط تن               همه­اش بدن

اما من

كه هنوز با خدا سر و سري دارم          با خودم سرو كار

و كلي حرف

با فنجان از سفال                 پردة از كتان

و با تجمعي از نور

در گوشة بشقابِ از چيني             در گودي دستة ليوانِ از بلور

با تو چه كنم

كه خودت را جا گذاشته­اي           باران را پشت در

و در به در

به دنبال عينكي هستي

كه با كفش­هات جفت باشد          با روسريت جور؟

راستي

ساعت پنج است

و پنج عصر هنوز مرا به ياد لوركا ­ می­­اندازد

و به ياد آن سحر

كه گلوله­يي

ذهني شفاف را متلاشي كرد                   صدايي بي­لفاف را خاموش 

* به نقل از ویژه ی فرهنگ هنر و ادبیات گیله وا – خانه ی فرهنگ گیلان نوروز 86
به سردبیری علی رضا پنجه ای